از کوچیکیم شال عزات بدور گردنم بوده                   اول هر محرمی پیرهن سیاه تنم بوده

السلام عليكَ يا ابا عَبداللهِ وَ علي الاَرواح الَّتي حَلت بفنآئِكَ عليكَ مِني سلامُ الله ابداً ما بَقيتُ وَ بقيَ الليلُ وَ النهارَوَ لاجعلهُ اللهُ اخرَ العهدِمني لزيارتكم السلامُ علي الحسين وعلي علي بن الحيسين و علي اولاد الحسين و علي اصحاب الحسين     همانا من اصحابي با وفاتر و بهتر از اصحاب خود نمي‌دانم و اهل بيتي از اهل بيت خود نيكوتر ندانم.... پنج زن که از خیام حسینى به طرف دشمن بیرون آمدند، عبارت بودند از چگونه امت پيامبر(ص) فرزند پيغمبر را كشتند؟    امام حسین (ع): بترس‌ از ستم‌ كردن‌ بر كسی‌ كه‌ به‌ جز خدا ياور‌ ندارد.   عاشورا در نگاه اهل سنّت به ابي انت و امي كه تو يي مظهر عشق       عشق را مظهر آثار علي اكبر توست   طفل شش ماه به هنگام شهادت خنديد            آنكه بر مرگ زند خنده علي اصغر توست شهادت حسینى كشته شدن مردى است كه خود براى كشته شدن خویش قیام كرده است... حضرت پرسيد كه اين زمين چه نام دارد؟ عرض كردند كربلا مي‌نامندش، چون حضرت نام كربلا شنيد گفت:  اّلّلهُمَّ اِنّ اَعُوذُبِكَ مِنَ الْكَرْبِ وَالْبَلآءِ .... آيا من پسر دختر پيامبر شما، فرزند پسر عموى او كه نخستين مسلمان بود نيستم؟ ... چه سرنوشت غریبی طلوع کن خورشید    خدا نوشته تورا تا که آب رسوا شد دلی در خون نشسته دوست داری؟      بگو قلبی شکسته دوست داری؟ تورا ای عشق ! بی سر دوست دارم    مرا با دست بسته دوست داری؟  نه تنها تیر و تیغ و سنگ بوده                           سر پیراهن تو جنگ بوده ولی شرمنده زینب دیر فهمید                  که انگشتر به دستت تنگ بوده

مثله تمومه عاشقات عاشقعه كربلات شدم       برا من افتخاره كه نوكر نوكرات شدم

حضرت ابالفضل العبّاس(ع) پیش از کربلا تو یک اتّفاق بودی / برای آب / گرچه آب، روی آن ندارد، دل آن ندارد، زبان آن ندارد، که بگوید : چه دید و چه شد / که آبروی شرافت پر رنگ تر نمود . با نواي حاج منصور ارضي ( ورود به كربلا )

شكر خدا تقديرمو خدا چنين رقم زده        كه اسممو از همه جا       جز در تو قلم زده

 

 

ماه و آب

 

 

مشک برداشت که سیراب کند دریا را
رفت تا تشنگی اش آب کند دریا را

آب روشن شد وعکس قمر افتاد درآب
ماه می خواست که مهتاب کند دریا را

تشنه می خواست ببیند لب اورا دریا
پس ننوشید که سیراب کند دریا را

کوفه شد علقمه،شق القمری دیگر دید
ماه افتاد که محراب کند دریا را

تا خجالت بکشد سرخ شود چهره ی آب
زخم می خورد که خوناب کند دریا را

ناگهان موج برآمد که رسید اقیانوس
تا درآغوش خودش خواب کند دریا را

آب مهریه ی گل بود و الا خورشید
در توان داشت که مرداب کند دریا را

کاش روی دل خشکیده ی ما آن ساقی
عکسی از چشم خودش قاب کند دریا را

روی دست تو ندیده ست کسی دریا دل
چون خدا خواست که نایاب کند دریا را

حمیدرضا برقعی