|
|
||
|
|
||
|
ارتباط مستقیم با
|
||
|
| ||
 | ||
 |
|
صفحه اصلی > بانک ها > بانک ادبیات عاشورائی
بانك ادبيات عاشورائی
15. علی اکبر (ع) پیام بر حسین(ع) بود اولین پسر حسین(ع) به دنیا آمد. یازدهم ماه شعبان. ماه پیام بر. شاید به همین خاطر این قدر شبیه پیام بر(ص) بود. بچه را گذاشتند توی دامان پدربزرگش؛ علی(ع). پرسید: "اسمش را چه گذاشتید؟" حسین(ع)سرش را انداخت پایین و گفت: "اگر هزار پسر داشته باشم، اسم همه را علی می گذارم، علی." علی که به دنیا آمد جبرئیل آمد و نشست کنار گهواره اش. آن قدر شبیه پیام بر(ص) بود این پسر، که انگار یادِ شیرین بیست و سه سال همراهی با پیام بر(ص) از خاطر جبرئیل می گذشت. جبرئیل خوشحال بود. انگار که ولادت پیام بر(ص) باشد دوباره. پیام بر(ص) که رفت پیش خدا، همه ناراحت شدند. اما بی تابی حسین(ع) که کودکی بیش تر نبود، چیز دیگری بود. بغض و گریه هایش آتش می زد به زمین و آسمان. شاید به همین خاطر خدا پیام بری کوچک تر به او داد ، علی اکبر(ع)... تا زخم دوری پیام بر(ص) را دوا کند. لیلا چه خوش بخت زنی است! در خانه هم حسین دارد، هم علی که حسین شبیه علی است، هم پیام بر دارد که پسرش شبیه پیام بر است. فقط فاطمه(س) همه را با هم داشت.
علی اکبر(ع) پیام بر حسین(ع)
چشم باز کردیم؛ تکه ای از زندگی مان به رمضان رسید زنگ ساعت هنگامه سحر نفس کشیدنِ دور از سیاهی و چه لحظه ها خنک می شوند با شبنم دعای سحر طهارت و پاکی چه لذّتی خدا هم هست ... نزدیک نزدیک
13.
مکاشفهء عطش و جانبازی اگر شهادت نبود، ابوالقاسم حسینجانی
12.و اکنون، قتلگاهِ پسر، محراب!
در سپیده دم غیرت، "خون" که ـ
با اباعبدالله (ع) ـ به دنیا آمده، حساب زمین
به هم خورد! روایت محرم، شهید مرتضی آوینی
اینک زمین در سفر آسمانی خویش به عصر تاسوعا رسیده است و خورشید از امام اذن گرفته که غروب کند. دیگر تا آن نباء عظیم، اندک فاصله ای بیش نمانده است و زمین و آسمان در انتظارند. فرات تشنه است و بیابان از فرات تشنه تر و امام از هر دو تشنه تر. فرات تشنهء مشکهای اهل حرم و بیابان تشنهء خون امام و امام از هر دو تشنه تر است؛ امّا نه آن تشنگی که با آب سیراب شود ... او سرچشمه تشنگی است و می دانی، رازها را همه، در خزانهء مکتومی نهاده اند که جز با مفتاح تشنگی گشوده نمی شود. امام سر چشمه راز است و بیابان طف، عرصه ای که مکنونات حجاب تکوین را بی پرده می نماید. مگر نه اینکه اینجا را عالم شهادت می نامند؟ و مگر از این فاش تر هم می توان گفت؟ روایت محرم، شهید مرتضی آوینی
10. ...اما ریشه اش در دل نیست، در باد است
گوش کن قافله
سالار چه می خواند: وَ لَمّا تَوَجّهَ
تِلقاءَ مَدیَنَ قالَ عَسی رَبّی اَن یَهدیَنی
سواءَ السّبیل(1)... آیا تو می دانی که از
چه امام آیاتی که در شأن هجرت نخستین ِ موسی
است فرا می خوانَد؟ عقل محجوب من که راه در
جایی ندارد... ای رازداران خزاین غیب، سکوت
حجاب را بشکنید و مُهر از لبِ فروبسته اسرار
برگیرید و با ما سخن بگویید. آه از این دلسنگی
که ما را صمٌ بُکم می خواهد... آه از این
دلسنگی! فتح خون، شهید آوینی
يا ابا عبدالله! اي برادر زينب! آن كه مي خندد، هنوز، مَقْتَل غيرت تو را نشنيده است! آن روز ـ در آن بي آبي ـ تو مگر چه گفتي، كه تمام زالوها ـ به يكباره ـ بر سر خون تو، اتّفاق كردند؟! بگذار براي اين زيباترين زخم هاي كائنات بميرم! شما را به خدا بس كنيد! من هم مي دانم كه براي "تولّد" مرثيه نمي خوانند... امّا، "مرثيه جانبازي" شادمانْترين مرثيه جوانمردي است.آي چشم هاي تيرخورده قدري "نگاه" به من بدهيد! ... اگر شهادت نبود، ابوالقاسم حسینجانی
قمر بني هاشم به رود فُرات كه مي زد، آب در پوست خود نمي گنجيد! در خيال خود گمان مي برد كه از دست هاي تشنه عبّاس، لبريز خواهد شد.
امّا، وقتي كه آب را، تشنه، رها ساخت؛ در همهء پيچ و تابِ خيالِ فُرات، تنها يك سؤال بود كه موج مي زد: "آخر، چرا؟!" اگر شهادت نبود، ابوالقاسم حسینجانی
7.بقيه كربلا كربلا كربلا، در واژه ها، ريخته و عاشورا عاشورا، به لهجه ي دعا، در آويخته!... تولّد عاشورا در برابر چشمانش بود كه اتفاق اُفتاد ـ و "ذبح عظيم"، از همان نقطه اي كه او نيز ايستاده بود، جريان يافت. دردا كه درد نيست! و گرنه "زبور آل محمّد(ص) " اين همه، خاك نمي خورد.... اگر "فهميده" بودم صحيفه سجّاديه ـ اين زبان زين العابدين ـ را، مي توانستم فهميد! ... همان كه در زيباترين طرز سعادت، فراگرفتن "نظم شهادت" را، دست به دعا بر مي دارد:
حَمْداً نَسْعَدُ بهِ في السّعَداءِ مِنْ اَوْليائهِ، وَ نَصيرُ بهِ في نَظم الشُهَداءِ بسُيُوفِ اَعْدائهِ! ...*
و دلش را، براي خدا، چندان مي گويدكه خاك نيز بشنود. امّا، پنهان نبايد كرد كه راز و نياز عاشورا ـ قرآن صاعد و زبور آل محمّد (ص) ـ در ميانه ي ما هنوز هم تنهاست... * صحيفه سجّاديه، دعاي يكُم اگر شهادت نبود، ابوالقاسم حسینجانی
زهرا ـ تازه ترين اتفاقي بود، كه در عالم افتاد! و هيچ وقت نيست كه اين اتفاق ـ بازهم ـ تازه نباشد! زهرا ـ حرف تازه خدا بود:" انّا اعطيناك الكوثر" ... نگاهي نو، بر سراپاي هستي! ارتباط خاك با خدا، مادر شهود و شهادت. بانوي محراب، بانوي اعتراض، بانوي حماسه، بانوي بسيج بني هاشم، بانوي شهادت... پيش از زهرا ـ هيچ زني را نديده بودند كه پدر خويش را، مادر باشد! پيش از زهرا ـ شهادت، اين همه تازگي نداشت. او كه آمد، جاني تازه گرفت. قبلاً كلمه بود. بعداً معنا شد! و او به روشني، اين همه را مي دانست: مادرانه شهادت را، بزرگ می كرد. آگاهانه شهادت را، شير می داد! به غنچه هائی آب مي داد كه قرار بود آتش بگيرند! "كوزه آب" را می شناخت. از جغرافيای "قتلگاه" خبر داشت. كربلا را بر دامان، می نشاند. براي عاشورا لالايی ميخواند. گيسوان "اسارت" را شانه می زد! حكايتِ چاه و محرابِ خون را می دانست. با اين همه، آبروداري می كرد. اهل شكايت نبود! اگر هم می گفت ـ به درد می گفت كه درمان بشنود. اگر شهادت نبود، ابوالقاسم حسینجانی
5. زماني كه همه آمدند،حسين(ع) شروع كرد به بيرون رفتن اي همسفر زينب! كار تو، نبش قبرهاي هر روزه ي مردم بود: قبرهاي روزمرّگى و عافيت طلبى و عادت، قبرهاى سر به زيرى و سكوت و سلامت، قبرهاى "بيعت كردن" و "به روى خود نياوردن"! از مدينه ـ به مكه كه در آمدى ـ بر سر چهارراه اطلاعاتى اسلام *ـ چهار ماه، انتظار كشيدى كه همه مردم جمع شوند، و درست در همان وقتى كه همه آمدند، تو شروع كردى به بيرون رفتن! و اين يعنى: آب زدن بر چشم هاى خواب آلودهء ساده بين، در هم شكستن قبرستان هاى بسته بندىِ شبانه روزى، فرو پاشاندن ديوهاى دروغ و دورويى، و گسستن "بند" از دست و پاى نگاه و حركتِ بنده هاى خدا ـ براى خوب ديدن و رها شدن و به خداى خود پيوستن... "مَن كانَ فينا باذلاً مُهْجَتَهُ؛ وَ مُوطِنّاً عَلي لِقاءِ اللهِ نَفْسِهُ؛ فَليَرحَلْ مَعَنا فانني راحل مصبحاً، ان شاء الله تعالي"** هر كه از خون دل خويش، مى تواند مايه بگذارد و براى ديدار الهي، جانمايه دارد ـ پاىْ فرا پيش نهد و با ما بيايد؛ كه من، خود بامدادان به راه خوهم افتاد. ان شاء الله!...
* از كلامات رهبر عزيز انقلاب، در پيام به حجاج:" حج، چهارره عظيم تبادل اطلاعات جهان اسلام است." **كلام مبارك مولا، امام حسين(ع) در هنگام حركت از مكّه اگر شهادت نبود، ابوالقاسم حسینجانی
4. حسن نيز، اگر بود ـ در برابر يزيد ـ قطعاً همان راهى را مى رفت، كه حسين رفت...
آن، در زمان شمشير، شمشير برآورد؛ و اين، در وقت تدبير، تدبير. حكمت، يكى بود. امّا تجلى آن ـ در دو جاى ـ دو چيز: حكمت شمشير و حكمت تدبير. تا وقتى كه امام حسن مجتبى (ع) بود، زعامت و امامت حسين و عباس و سايرين را، بر عهده داشت. اختلاف در موضع دو برادر نبود. بل، كه اختلافى اگر بود، در موضع پدر و پسر ـمعاويه و يزيد ـ بود. و حسن نيز، اگر بود ـ در برابر يزيد ـ قطعاً همان راهى را مى رفت، كه حسين رفت... و اين مواضع صريح، صبورانه، مردانه و متهوّرانهء امام مجتبى(ع) ـ سبط اكبر رسول خدا(ص)ـ در برابر معاويه است كه مى گفت: لَوْ آثَرْتُ اَنْ اُقاتِلَ اَحَداً مِنْ اَهْل الْقِبلَةِ لَبَدَأتُ بِقِتالِكَ، فَاِنّي تَرَكْتُكَ لِصَلاحَ الاُمّةِ وَ حِقنِ دِمائِها.* اگر مى خواستم در ميان اهل قبله، شمشير بر كشم، اوّل از همه با تو مى جنگيدم.من كه دست از تو برداشتم، براى مصلحت و تدبير امّت و پيشگيرى از خونريزى و جنگ داخلى بود. *مُغامس بن داغِر الحلي، شاعر شيعى عرب، در سده نهم اگر شهادت نبود، ابوالقاسم حسینجانی
3. انسان هاى مقاومت را، از عاشقى نترسانيد! ما چه مى كرديم؟! ما چه مى كرديم، اگر اينها نبودند؟!... دلباخته هاى حقيقى، سرباخته هايند. انسان هاى مقاومت را، از عاشقى نترسانيد! بر شانه هاى شهر، مگر مرگ مى آورند؟ بچه هاى كربلا دارند مى آيند: بچه هاى اشك و آتش، بچه هاى غيرت و غربت و بى قرارى، بچه هاى تخريب و انفجار، بچه هاى تهاجم و تنهايى، بچه هاى يقين و يقين و يقين، بچه هاي يكشبه ى صدساله، بچه هاى بزرگوار!.... |
علی اکبر (ع) پیام بر حسین(ع) بود
